NOWY JORK
Witajcie w komedii na żywo. Wchodźcie.
KLUB KOMEDIOWY
Ważyła 540 kilo, a facet się z nią nie rozwiódł.
Wyobrażacie to sobie?
„Kochanie, czy wyglądam w tym grubo?”.
Zauważyłem to natręctwo...
które odczuwają komicy estradowi, by wyjść na scenę i zrobić show.
Tak, chyba że chcesz wejść.
To prawdziwa potrzeba.
Co ja tu robię?
Udało mi się!
Miałem własny występ!
Co ja takiego zrobiłem?
Znowu tu jestem!
Schrzaniłem to.
KOMIK
Dlaczego tu jesteście?
Dlaczego ja tu jestem? Dobre pytanie, też mógłbym ci je zadać.
KLUB KOMEDIOWY GOTHAM
W zeszłym roku dali mi HBO special.
Wyrzuciłem wszystkie moje stare teksty,
chciałem zacząć od nowa.
I tylko tych paru rzeczy masz się trzymać.
To bardzo dziwne. Trudno jest się przyzwyczaić.
W zeszłym tygodniu byłem w LA.
Wszyscy mówili: „Nie zrobię cię w konia”.
Znacie to wyrażenie?
Pomyślałem, że jest fajne.
Obiecuję, że nie zrobię wam konia.
O co chodzi z tym koniem...
Mam tylko dwa kawałki, a reszta jest...
do dupy.
Serio, nie chciałem im zajść za skórę,
bo na pewno byłoby po mnie.
Ale byli z tobą.
Publika. Wyglądało, że się dobrze bawisz.
Taką mam pracę.
Nie mam pojęcia, jak to zakręcę, wiesz...
żeby coś z tego było...
- żeby, wiesz, było... - Jak...
było wcześniej.
Gdy idzie ci dobrze i wszyscy są na kolanach, jesteś smutny,
a potem jest tak, jak było.
Mówisz: „Ale mi osiągnięcie. Rozśmieszyłem tych idiotów".
Widziałem dzisiaj pewną panią z małym... co to było?
Nie kojarzę ras małych piesków.
Z tym bardzo malutkim.
- Chihuahua. - Shih Tzu.
- Yorkiem. - Nie. Sam już nie wiem.
Nawet gdybyście zgadli.
- Szczurem w kubraczku. - Nieważne.
Proszę się odprężyć, proszę pana.
Ja przejmę pałeczkę.
To miejsce ma ten niepowtarzalny zapach
każdego klubu komediowego, w którym byłem, gdy zaczynałem w Nowym Jorku...
takie... niby drewno
z, chyba, alkoholem i papierosami.
Sam nie wiem, co to jest.
Charakterystyczny zapach.
Powitajcie Colina Quinna!
Uwielbiam to. Już gdy schodzę po schodach.
Jerry Seinfeld!
Wchodzę. Tłum. Pełna sala.
Wchodzisz na scenę, bierzesz mikrofon i lecisz.
Wiesz, co mam na myśli?
Tylko to, co najpotrzebniejsze.
Jakby Tyson walczył bez skarpetek...
tylko szorty, buty i tyle.
Zapaszek siłowni.
Tak.
Uwielbiam teorie spiskowe.
Zawsze znajdzie się ktoś, kto zna prawdę,
znacie takich ludzi.
Idę do kina z kolegą,
sięgam po słomkę, no wiecie,
a on do mnie: „Nigdy nie bierz pierwszej słomki z brzegu.
Zawsze bierz te z tyłu. Mój siostrzeniec tu pracował.
O te z przodu ocierają sobie jaja”.
Ocierają sobie jaja o słomki?
„Takie wygłupy".
Serio? Zawsze to jakiś sposób na spędzanie czasu.
Przy popcornie ryczy: „Nie bierz tych z góry.
Bierz te spod spodu. Tych z góry nie chcę.
Na te z góry się spuszczają. Mój kuzyn tu pracował”.
„Nie lej imbirowego.
Do tego sikają. Mój brat tu pracował...”.
Problem leży chyba w rodzinie.
Miło powitać mi następnego gościa na scenie.
Z przyjemnością śledziłem jego rozwój przez ostatnie miesiące.
Powitajcie go ciepło, dobra? To Jerry Seinfeld.
Ludzie mówią: „To musi być takie proste”.
Wcale nie.
Co ma być proste?
- Niby dla mnie, bo ludzie mnie znają. - Dobra.
Wiesz, na początku masz trochę luzu.
Święta racja!
Tak.
Ale potem nadal musisz być śmieszny.
Taka jest uroda stand-upów.
Oliwa sprawiedliwa.
Nie zawsze wypływa na wierzch, ale jest blisko.
Nawet Jack Nicholson, ulubieniec tłumu...
Racja.
...gdy robi show,
ma pięć minut na kichę.
Ludzie mówią: „Dobra, Jack,
to ci nie wyszło, ale próbuj dalej”.
Wiesz, co mam na myśli?
- A nikogo tak nie kochają jak jego. - Racja.
Więc, koniec końców...
po trzech, siedmiu dniach
nadal jesteście poirytowani, wkurzeni, sfrustrowani,
ciągle wam to wszystko wychodzi bokiem.
I teraz puenta...
Jaka miała być?
Cholera.
Podnieciłem się tą historią z numerem.
Niech to.
Nie wiem.
O co mi chodziło?
Nawet nie chciałem wam powiedzieć tego, co powiedziałem.
To ta brzydka strona medalu.
Nie kojarzę.
Napisałem coś śmiesznego o...
To twój pierwszy występ?
Tak, dokładnie.
Nie, ja...
Cóż, robienie wszystkiego...
tego wszystkiego, o czym nigdy nikomu nie powiedziałem.
To myśli.
- W ten sposób komicy robią materiał. - Jasne.
I jak widać to bardzo bolesny proces.
To zupełnie tak, jakby ktoś normalny poszedł do pracy w bieliźnie
i starał się robić to, co zwykle.
Nagle nie wiecie, co ze sobą zrobić.
Tak czuje się komik, gdy wykonuje nowy numer.
Zabawny był... ten kawałek o think tanku.
- Daj spokój! - Co?
To takie głupie.
Tak sobie myślałem...
słysząc o tak zwanych think tankach...
To w sumie taka grupka wykształciuchów,
którzy wynajdują problemy, a potem starają się je rozwiązać, nie?
Nick Di Paulo ma kolegę w think tanku w Bostonie.
Naprawdę?
Nick, gdzie twój kolega... w think tanku?
Trudno mi uwierzyć, że tyle osób wie o think tankach.
Ja tu myślę.
Co ludzie myślą, gdy mówią:
„Nie chcę nawet myśleć”.
Może: „Idziemy na lunch?
Daj mi tylko kilka minut”.
„Dobra.
Zbierajmy się. Tylko to skończę”.
A on tylko siedzi i patrzy.
Zaraz coś wymyśli.
Łódź podwodna byłaby super,
ludzie by schodzili głęboko.
Głębokie myśli na głębokości.
Taki think tank.
Nie wynurzą cię bez pięciu głębokich myśli.
„Co tam wymyśliłeś?”.
„Może buty z...”.
„Nie”. I zanurzamy.
Więc idąc na wywiad...
On nie myśli. Jeśli wiesz, jak myśleć...
- Wiesz, czasami się nie myśli. - Tak po prostu.
Dlatego jest tyle zwolnień...
„Dlaczego mnie zwalniacie?”.
„Bo czasami po prostu nie myślisz”.
Bardzo zabawne.
„To ma być myśl? Lepiej to sobie przemyśl.
Wpadniesz na inną”.
„Cały czas główkuję”.
„Zdaje ci się”.
„Johnson, widzę, że sobie siedzisz”.
„Nie wiem, o czym myślisz”.
„Czasami to ty nawet nie myślisz”.
„Szefie, łamię sobie głowę”.
„Zdaje ci się”.
Ten kawałek z think tankiem będzie hitem.
Tak.
STAND UP NY KLUB KOMEDIOWY
Próbowałem jazdy na rowerze. Nie po mieście.
Tego sobie nie róbcie.
Właśnie dostałem mandat za przejechanie na czerwonym.
ELIMINACJE SOBOTA, 13 MAJA 2000
Złapał mnie glina, też na rowerze.
Jechał za mną trzy przecznice. Usłyszałem: „Dryń, dryń”.
„Proszę odejść od roweru.
Jazda, natychmiast!”.
Nie jestem stuprocentowo pewny tego materiału i to mnie zabija.
Bez pewności im tego nie sprzedam.
Nagrywam moje przedstawienia.
Dzięki temu w domu mogę sprawdzić, co było śmieszne.
Oddaję ci głos, Phil.
Powtórzyłem: „Ziemniaki są zdrowe?”.
W głowie cały czas układam teksty
i dlatego nie śpię po nocach,
bo myślę o kawałach.
NOWY JORK O ŻYDACH
Tu mam materiał o Żydach.
A tu cały folder o randkach.
„Stare, ale jare”.
To wszystko moje scenariusze.
Spójrzcie. Tu mam moje zapiski.
Wszystkie.
Mam tu wszystko.
Wszędzie kawały.
Kawał na kawale.
Trudno uwierzyć, ile tego jest.
Nocami śnię,
że cały ten materiał, który stworzyłem,
na mnie spadnie i mnie udusi.
Na górze róże, na dole robaki...
Kocham ten taniec.
To bolesne, patrzeć na siebie.
Nawet gdy jest dobrze, to zawsze:
„Cholera, patrz jak ruszyłem ręką...”.
- Cześć, Jerry. - Jak się masz?
Wszystko gra?
Teraz mnie bardziej podstresowałeś.
Mam co najmniej 70% nowości,
100% nowego zamówienia,
a początek mam taki, jak jeszcze nigdy.
- Naprawdę? - Tak.
Nie jesteś zaskoczony, co?
Nie, jestem. Ja bym tak nie zrobił.
- Naprawdę? - Nie.
- Dlaczego? - Jesteś szalony.
Bierzesz życie za rogi.
Moja kolej?
Serio?
Biedak. Już po nim.
Zdałem sobie dziś sprawę, że gdy mijam fajną laskę,
to w dziewięciu przypadkach na dziesięć taksuję jej dupę.
A w dziesięciu przypadkach
na dziesięć, ona mojej nie.
To przygnębiające.
Spadam już. Wielkie dzięki. Miłego wieczoru.
Jesteś zabawny, dopóki się taki nie staniesz.
Wtedy przestajesz być zabawny.
Gdy komik mówi: „Ale jesteś zabawny”,
to znaczy, że jest inaczej.
Jak w otwartym mikrofonie.
Gdy zaczynasz być serio śmieszny, wtedy...
są przeciwko tobie,
a nienawiść w tym biznesie jest ogromna.
Ile ja się z tym mierzyłem...
Mówili: „Orny jest taki zadziorny, jest taki i śmaki”.
Jestem tylko pewny siebie
i nigdy nie zachowałem się protekcjonalnie.
Zwykle zaczynam z gadką na trzy, cztery minuty,
potem robię coś nowego, a potem jakoś idzie.
Tak to się powinno robić.
Najpierw trzeba ustanowić swoją pozycję
i ustawić widownię, a i tak nie poczujesz się pewnie.
Możesz tak myśleć, ale nigdy tak nie będzie.
Wiem. Ale myślałem, że wczoraj...
nieźle mi wyszło.
Też tak miałem, ale to nadal błąd.
Dobra, powodzenia z tą myślą.
Jebać go.
Jerry wychodzi na scenę
a ludzie stoją, są na nogach.
Wczoraj go zapowiedziałem.
Wszyscy wstali.
Nie wiedziałem, czy wstali, bo skończyłem, czy wstali dla niego,
ale wstali.
...mi miło. Bardzo dziękuję.
Dobra robota, Jerry.
Chodź tu teraz i udziel mi więcej porad.
Myślę, że dla mnie bardziej liczy się sława.
Chciałbym, by ludzie w restauracji spojrzeli teraz na mnie
i powiedzieli: „To Orny Adams.
To on. Facet jest zabawny.
Szanuje jego robotę”.
Dochodzisz do momentu,
gdy pytasz: „Ile jeszcze zniosę?”.
Czy twój czas się kończy?
Starzeję się.
Proszę cię.
Starzeję się.
To dziwne. Mam 29 lat, a czuję się tak,
jakbym temu poświęcił całe moje życie.
Nie pamiętam ostatnich trzech lat.
A wolałbyś robić coś innego?
Masz jakieś umówione spotkania?
- Niekoniecznie, ale... - Czyli nie.
Moi znajomi trzepią kasę
- na Wall Street. - Że co?
- No wiesz... - Co?
Moi znajomi coś robią...
ze swoim życiem, a ja się martwię...
- Awansują? - Awansują.
Oszalałeś?
Nie, ja po prostu...
To nie ma nic wspólnego ze znajomymi.
- Zdenerwowałem cię. - Nie.
To coś wyjątkowego.
Tu nie chodzi o robienie kariery, czy...
Porównywałeś swoje życie do innych mówiąc: „Dobra, mam 29 lat.
Moi znajomi założyli rodziny, mają dzieci,
domy
i jakieś tam poczucie normalności”.
Opowiem ci pewną historię.
Co mówisz rodzicom? Jak sobie radzisz?
„Co mówisz rodzicom?”.
Tak. No wiesz, jak...
Takie masz...
Rodzice?
Opowiem ci, jak...
To moja ulubiona opowieść o show biznesie.
Orkiestra Glenna Millera miała gdzieś robić występy.
Nie mogli wylądować, gdzie chcieli,
bo była zima, noc i śnieżyca.
Więc musieli lądować na takim polu i pójść
na występ piechotą.
Są ubrani na galowo, gotowi do gry.
Mają ze sobą instrumenty.
Brodzą w śniegu, robi się chlapa.
W oddali widzą domek.
W środku się świeci,
z komina uchodzi strużka dymu.
Podchodzą do domu i spoglądają przez okno,
a w oknie widzą... taką rodzinę.
Jest facet, jego żona, bardzo piękna.
Mają dwoje dzieci.
Siedzą przy stole.
Uśmiechają się, żartują i jedzą.
Pali się ogień w kominku.
Ci stoją w tych garniturach, przemoknięci i drżący,
z instrumentami w dłoniach.
I patrzą na tę scenę wziętą prosto z książki z obrazkami.
Wtem jeden z nich zwraca się do drugiego: „Jak oni mogą tak żyć?”.
- O to tu chodzi. - Dobra.
To było piękne.
Rada, którą mi dał,
uspokoiła mnie co do własnych uczuć.
Bo tak się czuję.
Tak, Jerry, robię coś innego.
Ludzie się boją, ale masz rację.
Powinienem być silny.
Od teraz gdy dostanę po pysku na tym rynku,
pomyślę sobie: „Seinfeld powiedział, że mam być silny”.
KLUB KOMEDIOWY NOWY JORK
„Najlepszy klub komediowy na Manhattanie”
„Śmietanka sceny komediowej Nowego Jorku”
- Byłeś błaznem klasowym jak George? - Nie.
Kiedy zacząłeś rozśmieszać ludzi?
Rozśmieszałem znajomych, ale nigdy jakoś...
- Znajomych. - Tak.
Byłeś śmiesznym gościem w grupie.
Wszyscy byli zabawni. Nie sądzisz?
Gdy się dorastało, wszyscy byli zabawni.
Ale w pewnym momencie wszystko się kończyło i poszli do pracy.
Lenny Bruce i Robert Klein, to było serio jak...
i George Carlin.
To przykłady początków każdego współczesnego komika.
Każdy z mojego pokolenia chciał być taki jak on.
Robert Klein... mogę znowu prosić o brawa?
Moi rodzice... spędzali emeryturę w Południowej Florydzie.
Już nie żyją i powiem wam,
że mam żal do Południowej Florydy. Nie wiem, o co mi chodzi.
W sumie jestem zniesmaczony! Zgorzkniały!
Wysłałem dwoje zdrowych 65-latków na emeryturę
do Południowej Florydy.
Trzydzieści lat później nie żyją!
Co to ma być? Woda, powietrze?
Wszystko jest zanieczyszczone.
To prawdziwy obóz śmierci!
Żyją sobie teraz w bardzo przytulnej kwaterze 21.
Jesteś bliski upadku.
Co innego może się stać po tak dobrym show?
Tak to już jest. Chcesz być komikiem...
Czy ktokolwiek na sali o tym myśli, tak w głębi umysłu?
Właśnie, tak sobie tylko myślicie.
Pan, tak?
Cóż, tak to właśnie jest.
Nie będziecie lepsi ode mnie.
A ja i tak jestem gówno...
zawsze gówno.
To lekcja pierwsza.
W komedii...
to zawsze gówno.
Ja tego, kurwa, nienawidzę.
- Ty też? - Nie, ja nie.
Dzisiaj nie miałem dobrego seta.
Jak gówniarz zrobiłem nowy materiał na początku,
bo mnie kręcił i chciałem go wypróbować,
ale go nie przećwiczyłem.
Chcesz się upewnić, że nie zapomnisz,
i wydaje ci się, że ten nowy materiał
otworzy ci drzwi do jeszcze lepszych tekstów na kolejne pół godziny.
Dokładnie.
Najczęstsze złudzenie w podręczniku?
Tak.
Najpierw musisz ich rozgrzać, mają
mówić: „Ten gość jest super”.
A potem możesz robić, co chcesz.
A potem nagle już nie jesteś super. I wiesz, że oni to wiedzą, albo myślisz,
że tak sobie myślą.
Dokładnie.
Mogą tak nie myśleć, ale w twoim umyśle tak jest.
To samo mówiłem wczoraj Colinowi:
„Nie będę już robić show w soboty.
Wszyscy są nawaleni i jeszcze te randki”.
Ale mi naprostował myślenie.
Powiedział: „Nieważne, jaką masz publiczność.
Masz występować kiedy i gdzie się tylko da...”.
Cały czas pracuj.
„...wcześnie, późno, dobrze... nieważne”.
A ja na to: „Jasne, że nieważne”.
Gdy dopracowujesz występ, trzeba sprawdzić materiał
przed każdą publicznością, w różnych sytuacjach.
Dobrze. Co tam?
Przed wami T. Sean Shannon.
Tak jest!
Tak!
...jego bardzo zabawny show w telewizji.
Panie i panowie, oto on! Jerry Seinfeld!
Chciałbym jeszcze jeden set.
Jerry Seinfeld.
KLUB CAROLINES
Jerry Seinfeld!
Trzeba robić.
Cały czas robić, bez przerwy.
Cóż, wróciła choroba wściekłych krów.
Podoba mi się w niej to,
że wszystko możemy zwalić na krowy.
To nie nasza wina.
To krowy oszalały.
To było dobre 20 minut.
W trzy miesiące 20 minut to bardzo dużo.
Najpierw pomysł... taki konkurs piękności.
„Jesteś taka atrakcyjna. Wylegitymuj się”.
Kompletnie ufają plastikowi.
KLUB COMIC STRIP
SŁYNNY COMIC STRIP SHOW NA ŻYWO
Co wiemy o torebkach śniadaniowych?
Utrzymują kanapkę w świeżości.
Ja nią zbieram psie gówna.
Dwadzieścia minut to nie komedia.
Godzina, godzina i 15 minut, to dopiero komedia, wiesz?
Uczy jak zaczynać, jak podtrzymać emocje,
jak trzymać tempo.
Co robisz?
W ten weekend?
Pracuję tu.
Ale chciałbym, aby pewne trendy się skończyły.
Panie, konturówka wokół ust...
koniec z tym.
Chciałbym przekazać wszystkim kobietom
w imieniu wszystkich mężczyzn na Ziemi,
że widzimy wasze usta!
Dlatego to robię.
Jestem przerażony.
Że nie będę w stanie tego kontynouwać,
jeśli zrobię sobie przerwę, że wena mnie opuści.
Wyglądają tak naturalnie, nikt nie pozna
Tak naturalnie
Słyszeliście o tym produkcie dla mężczyzn?
- Tak. - Nie widać siwizny.
Nikt już nie...
Uwielbiam tę reklamę produktu dla mężczyzn.
Taka z piosenką.
Wyglądają tak naturalnie, nikt nie pozna
Wszyscy poznają.
Nie zmierzyłem czasu tego seta, ale jestem pewien,
że mam z tego dobre pół godziny.
Idziesz pierwszy czy zaczekasz?
Zaczekam.
Myślałem, że mam tu więcej.
Chwila. Już to prawie mam.
Nie wywierajcie presji, ludzie.
Nadal chleją w piątki na drugim show?
Jest lepiej niż wcześniej, ale tej nocy było blisko.
Nie czekałbym z występem, serio.
Po prostu wyjdź.
Wyrzucili mnie dziś dwa razy z twojego klubu.
Cóż, to nie mój klub, tylko ich,
i historia się zaraz powtórzy.
Wyglądają tak naturalnie, nikt nie pozna
„Jesteś pijany”.
To śmieszne,
że klaszczecie, gdy jest wredny.
Nikt nie pozna
Gdy ja jestem wredny, mówicie: „Ale dupek!”.
Skąd jesteś?
Miło cię poznać.
Cześć, jak się masz?
- Jak tam, Jerry? - Dobrze, a ty?
Tak, właśnie się witaliśmy.
Miło cię poznać.
Właśnie się witaliśmy.
Musimy to robić od nowa?
Spóźniliście się.
Jerry Seinfeld właśnie zszedł.
Jak bardzo to spieprzyliście?
Jak źle się z tym czujecie?
Ile masz nowych rzeczy?
Jakieś... 40 minut.
- Naprawdę? - Tak.
I jesteś z tego zadowolony?
Wiesz... zacząłem od niczego.
Wiem.
Więc jakby...
Gdy na początku nie miałeś nic, wszystko wymazałeś,
gdy wyszedłeś na scenę,
miałeś ile, pięć minut?
Pięć, tak. To było straszne.
I nie powiedziałeś:
- „Rzucę starym dowcipem, będzie śmiech”. - Nie.
- Naprawdę? - Tak.
Właściwie...
robię tak już z cztery miesiące.
A dopiero od zeszłego miesiąca
zacząłem się czuć w miarę pewnie na scenie...
bez tego uczucia, że nie wyjdzie,
„Nic z tego nie będzie”,
którego nie miałem od lat.
To uczucie: „Nie wiem, czy coś z tego będzie”.
Staram się teraz pozbierać.
Za dwa miesiące chciałbym
i myślę, że to mi się uda,
zrobić 45-minutowe show.
Jestem podobny do starego George'a?
Niezupełnie,
ale jesteś na dobrej drodze.
Zrobiłeś duży postęp przez te cztery miesiące.
Tak.
W dawnych dobrych czasach...
zaczynało się w wieku 21, 22 lat.
No tak.
To prawie jak małżeństwo.
- Dobrze. Miło cię widzieć. - Ciebie też.
Mój najstarszy klient to Carl Reiner, ma 78 lat.
Zgadza się.
- George Burns miał 100 lat. - Tak.
Ale Jerry będzie miał występy do setki.
Zrobiłeś rezerwacje?
- Nie... Co? - Masz już bilety?
To będzie Palladium. Rozmawiamy o tym.
Ty rozmawiasz.
Ubijemy interes, póki tu jeszcze jestem.
Wiecie, że to wy decydujecie
czy nasze genialne pomysły są dobre, czy nie?
Tyle utalentowanych ludzi, cała ta kasa, uznanie w telewizji,
komicy robią show,
a to wy decydujecie, co jest dobre, a co nie,
i my wam wierzymy.
Co wy o tym wiecie, do diabła?
Nic.
Nic nie wiecie.
Nigdy nie napisaliście żartu.
Większość z was nie jest zabawna... pewnie nikt nie jest.
Nie bylibyście tutaj, gdybyście byli zabawni.
Po prostu pomyślcie, jak byście się czuli,
gdybym przyszedł do was do biura ze słowami:
„Nie podoba mi się, o czym mówisz na spotkaniach.
Nic nie wiem o twojej pracy, mówię to bez powodu,
nawet tu nie pracuję.
Tak sobie przyszedłem z ulicy i pomyślałem, że ci wygarnę.
A co daje mi taką władzę?
Kupiłem dwa drinki”.
Nie wierzę w festiwale.
Myślę, że mam talent.
KLUB COMIC STRIP
Nie mam menedżera, nie mam agenta.
Nie mam umowy.
Nie mam wejść w LA.
Jerry powtarza: „Jedź do LA”.
Teraz trafisz do LA...
Jeśli pojadę do Montrealu z niezłym setem...
Dlaczego miałbym nie zrobić dobrego
w tym momencie mojej kariery.
Nie potrafię.
To dla mnie niewyobrażalne.
To jest ogromna szansa,
ale w ogólnym rozrachunku jestem gościem z talentem.
Mają festiwal,
a mimo to miękną mi kolana.
Opanowałem sztukę. Jestem gotowy.
Wszedłem, spojrzałem.
Scena jest jak kobieta. Chcesz na nią wejść.
Chcę na nią wejść i ją roznieść na kawałki.
Przed wami Orny Adams.
Dziękuję.
Mała rada ode mnie w tym biznesie.
Rozciągnij się przed wejściem na scenę.
Gdy będziesz mnie gonił,
nie naciągniesz sobie żadnego mięśnia.
W zeszłym roku pomyślałem, że mam toczeń. Miałeś już tak?
Zobaczyłem reklamę w busie.
„Najpewniej ktoś z pasażerów ma toczeń”.
Rozejrzałem się i nie było nikogo innego.
Nie spałem dwie noce z rzędu.
Szalona, nerwowa energia.
Idę spać na 30 minut. Budzę się. Włączam telewizor.
Nudzę się. Wyłączam to. Włączam muzę.
Wyłączam. Wracam do telewizora, kładę się na 10 minut.
Wstaję. Wiesz, szaleństwo.
Jak trochę popiszę, to się odprężam.
Jestem singlem... z wyboru.
Nie mojego.
Kobiety spotkały się za moimi plecami.
I wpisały mnie na czarną listę.
Gej?
Nie, ale dzięki za pytanie. Doceniam to.
„Jesteś gejem?”.
Nie. Zamknij się i nie przeszkadzaj mi w show.
Dwa razy w ciągu dwóch tygodni, a wcześniej tego nie miałem.
Myślą, że są tacy fajni z komórką, nie?
Każdy jest fajny,
zwłaszcza ludzie korzystający z pierwszych telefonów komórkowych.
Jakby mówili: 'Och, tak, spójrz na mnie!”.
„Och, tak, pracuję na Wall Street.
Co jest?
Chwila. Wystawię antenkę. Zaczekaj.
Przepraszam, przepraszam”.
Dziękuję wszystkim.
Dobranoc. Niech was Bóg błogosławi.
Zszedłem ze sceny i mówię tak
do ludzi z Montrealu,
bo unosili kciuki w górę.
Cześć, mamo. To ja, twój syn.
Dobrze.
Właśnie się dowiedziałem, że jest OK.
Tak, więc...
Tak, niech rezerwują bilety lotnicze,
rób, na co masz ochotę. Jadę do Montrealu.
Stoję już na scenie i jadę: „Jestem singlem z wyboru”,
a laska do mnie: „Jesteś gejem?”.
Wiem. To zwierzęta.
Prawdziwe zwierzęta.
Dobra. Pa. Też cię kocham.
Nie mam już do kogo dzwonić.
To cienka linia...
do niektórych dzwonisz, a innym dogryzasz.
Wszyscy wyjechali.
Nigdy już nie będę szczęśliwy.
Znowu jestem nieszczęśliwy.
O Boże.
Ktoś mnie kiedyś poślubi.
Gdzieś jest ta dziewczyna, dobrze się bawi
i nie zdaje sobie sprawy,
że resztę życia spędzi ze mną.
Cieszy się życiem,
bo nie wie, że resztę spędzi ze mną.
Cześć, skarbie?
Mam nadzieję, że dobrze się bawisz,
bo to wszystko kiedyś się skończy.
Byłem szczęśliwy przez może cztery minuty?
Wykonałem 55 połączeń w ciągu czterech minut...
i znów jestem nieszczęśliwy.
Nie zaznałem bólu, dopóki nie zacząłem bawić się w komedię.
Skończyli. Cholera.
A co w Carolines? Może jeszcze nie skończyli?
Czy show jeszcze trwa?
Prawie dobiega końca.
A mogę jeszcze wejść?
Ci komicy zawsze narzekają...
„Teraz nie wyjdę.
Nie po tym”.
Jak dziwny jest teraz ten wieczór?
Myśleliście, że już był dziwny?
Facet tańczy w stringach i peruce.
Czy mogłem występować po kimś dziwniejszym od siebie?
Ale było w porządku.
Dlaczego chcemy zdobywać informacje, które już posiadamy?
Gdy przejeżdzam autem przy lustrzanym biurowcu, spoglądam
w moje odbicie, by sprawdzić, czy jestem w aucie.
A przecież znam tę informację.
Czego szukam? Dlaczego to sprawdzam?
Co by się stało, gdybym spojrzał,
a za kierownicą siedziałaby mała Koreanka?
Nie wiem, co bym wtedy zrobił.
Musiałbym zatrzymać samochód...
wyjść, podejść do odbicia...
i gdyby to nadal była Koreanka, powiedziałbym: „Dobra. Byłem w błędzie.
Najwyraźniej jestem małą Koreanką.
Ktoś chce manicure?”.
Dziękuję bardzo.
Ci ludzie tu przyszli dla Angela Salazara.
Jest późno, jestem zmęczony, drink dopity.
Gdy coś jest dobre, to jest dobre.
Już jest.
Dzięki Bogu.
Spotkam się z facetem, który zmieni moje życie.
George Shapiro.
Nie oczekujesz, że go kiedykolwiek spotkasz.
Nie oczekujesz, że cię zaprosi na kolację.
Nie oczekujesz, że będzie tobą zainteresowany.
George Shapiro współpracował
z najlepszymi talentami ostatnich 30 lat,
bo tyle siedzi w tej branży.
Spotykamy się z Ornym.
Najlepsi komicy świata to tacy,
którzy materiał czerpią
z serca i duszy.
A jemu to się chyba udało.
Współpracował z „Seinfeldem”. Super.
Czy to szczęście? Kto wie, może?
Piorun musi trafić dwa razy w tym biznesie,
byś został legendą.
To znaczy, on już jest legendą, ale rozumiesz...
Już jesteśmy. Centrum! Tu wszystko się dzieje.
Czas na show!
Nie wiem, czego szuka.
Pewnie spotyka się z kilkoma osobami.
Chcę, by George podszedł do mnie, mówiąc:
„Zatańczmy”.
Już widzę po lewej. Widzisz ten znak „Bice”?
„Lata 80. nadal żyją. Kuchnia północnych Włoch w centrum,
podają fajne makarony fajnym ludziom...”.
To ja, „z funduszem reprezentacyjnym”,
to George, „i dzianym z Europy.
Stylowo, choć niemodnie, scena,
którą krytycy zwą - Och, kocham to -
przepłacona, przereklamowana,
prze-wszystko”.
Dawajcie!
To był bardzo miły, długi obiad,
a do tego George zaoferował, że będzie moim menedżerem.
Powiedział: „Jesteśmy bardzo zainteresowani. Sądzimy, że...”.
I to było po godzinach, wiesz...
Gadaliśmy o wszystkim, naszych filozofiach...
uczciwości i szczerości,
jak będziemy wpółpracować, co zrobią do czasu Montrealu,
w sensie umów...
jak sprawdzać każdą i wybierać te właściwe dla mnie.
Miałem swoje obawy i wyrażałem je na różne sposoby.
Na przykład...
„Wiele osób by powiedziało,
że George Shapiro ma za dużo pieniędzy.
A jego to nie obchodzi”.
Spytałem: „Dlaczego chcesz mnie wspierać?”.
A... on na to tylko: „Kocham komedię”,
że kocha komedię i widzi, że jestem uczciwy i szczery
i mój styl pracy...
OK, to jest dobre.
Pójdę na górę.
Skończcie z nim wywiad.
Czuję się niezręcznie.
Pójdziemy na górę. Będziemy w pokoju 707.
Serio? To...
Chcę obejrzeć mecz.
Nie słyszysz?
No wiesz, głupio mi.
Będę po drugiej stronie.
Jeśli będziesz mnie potrzebował, dzwoń. Zrób ten wywiad.
Jak chcesz, to idź do swojego pokoju.
Ja nie...
O, teraz słyszę. Chyba dali głośniej.
To przeszkodzi w nagraniu, ale OK.
Chłopie, siedem punktów...
„Chcielibyśmy dać Orny'emu 700 000 dolarów...
Grają Lakersi!”.
Po części czuję, że robię George'owi Shapiro prezent.
To jedna z typowych nocy...
klasyczna noc w Nowym Jorku,
jesteś pod klubem Catch...
wykonałeś swój set, stoisz sobie
i podrywasz laski na ulicy.
Zawsze mówię, że liczba lat w tym biznesie
przekłada się na poziom dorosłości.
Jesteś komikiem 10 lat, to jesteś jak 10-latek.
Zgadza się. Tak!
Piętnaście lat, jak 15-latek...
Dopiero zaczynasz, to raczkujesz.
Kiedy jesz sałatki...
Tak?
A potem idziesz do łazienki...
to czy widzisz sałatę?
Nie sądzę.
Nie?
Dwadzieścia lat, jesteś prawie dorosły,
ale i tak zachowujesz się jak dzieciak.
Przepraszam, może jakiś deser, kawa, cokolwiek?
Mają świetny sernik. Niesamowity.
A jabłecznik. Macie jabłecznik?
Zobaczę, czy został kawałek.
Niestety jabłecznik się skończył.
To w takim razie nie, odwołaj to.
Będziesz żałował,
- że nie wziąłeś sernika. - Kochasz ten żart.
Gdy go opowiadam, Jessica się śmieje.
- Jaki żart? - To dobra żona.
„Odwołaj to”?
Gdy czegoś zabrakło, mówię:
„To w takim razie to odwołaj”.
Nie skapowałem tego.
Że niby anulujesz coś, czego nie ma.
- Aha. - To jest anulowane automatycznie.
Na początku tego nie skumałem.
PONT CHAMPLAIN MONTREAL
Bonjour, Montreal.
O mój Boże, umarłem!
Miałem najgorszy set w życiu!
Tak wyglądam. Co noc.
„Co się stało?”.
Today's Gazette.
Przeczytaj mi ten ustęp.
Ten. Nie dotykaj go.
Przepraszam.
„Młody stand-upowiec Orny Adams rozniósł publiczność”.
To ty?
Orny Adams? Tak się nazywasz?
Spadaj.
Żadna matka nie nazwałaby tak swojego dziecka.
Był taki okres w historii,
gdy kobiety nie mogły głosować w Ameryce. Było głosowanie
w sprawie głosowania kobiet.
Jakim cudem je przegraliśmy?
Byłem pod presją. Daję sobie cztery plus.
Daję sobie cztery plus.
Jutro o tej samej porze, dobrze, Orn?
Tu jestem.
Jakiś dzieciak zniszczył pierwszą stronę, ale...
„Wstań i walcz.
Comedyfest tworzy kariery.
Orny Adams nazywa to »poborem«”.
Tu jest najlepsze.
„Czytaj dalej na stronie dziesiątej”.
„Orny c.d.n.”
To bardzo dobrze napisany artykuł.
Trzy rolki filmu,
a dali takie zdjęcie?
Czy komuś jeszcze się nie podoba?
Wygląda jak zdjęcie, które się zamieszcza pod artykułem
ofiary wypadku samochodowego.
„Zginął komik!”. Rozumiesz?
Sam mam sobie otworzyć drzwi?
„National Post...”.
tutaj, kotku, to ja. Na pierwszej stronie.
Ktoś to czytał?
Nikt nie czyta tej cholernej gazety?
Pierwszy raz na pierwszej stronie gazety ogólnokrajowej,
a nikt jej nie czyta?
Przykro mi, ale publiczność jest do bani.
Nie obchodzi mnie, jak to ujmiecie.
Są do bani.
Bo jestem kompetentnym, profesjonalnym komikiem,
który występuje co noc.
Są mili, śmieją się, ale nie są...
Jestem na pierwszej stronie gazety.
To mnie rozwala.
To jest show o siódmej!
Jest siódma... Spójrzcie...
Ktoś gotowy do wyjścia?
Komedii nie robi się w dzień.
Myślałem, że mogę więcej po tym artykule, byłem dumny, że jestem w gazecie.
A teraz, wiesz... szkoda, że nikt tego nie czyta.
Po tym występie rozbolała mnie głowa.
To frustrujące.
Pomyśl tylko, ile osób przyjdzie mnie dziś obejrzeć.
Wszyscy wstają dla George'a Shapiro.
Szlachetny George Shapiro.
Jak leci? Na pewno!
To skarb.
Wywiad na wyłączność.
Poszedłem na kilka spotkań...
Nie daj się emocjom.
- Jasne. - Zrelaksuj się.
Łatwo powiedzieć, gdy masz pieniądze w banku.
Dam ci trochę pieniędzy. Masz...
- Kanadyjskie czy amerykańskie? - Amerykańskie.
Ale głupie pytanie.
Biorę!
Oczywiście, że tak.
- Nie. - Tak. Musisz je wziąć.
Może się trochę zabawisz.
Wydrukowałeś wizytówki.
Dla mnie są warte co najmniej tysiąc dolców,
taka wizytówka z napisem
„Jestem z George'em”.
- Nie mogę tego wziąć. - Musisz.
Na razie mi się tu podoba.
I to bardzo.
Pracujesz w ten weekend?
Mam występ w „New Faces” dziś wieczór w Cafe Campus o 21.30.
Przyjdźcie się przekonać, czy jestem taki dobry, jak piszą.
To mnie najbardziej stresuje.
Muszę dorównać wizerunkowi,
którego nie stworzyłem ja, tylko media.
Co ty... jak długo już to robisz
i gdzie do tej pory występowałeś?
Gdy tylko publiczność się uspokoi, odpowiem na to pytanie.
Dziękuję.
Baw się dobrze. Bez spiny, ale to jest
twoja szansa.
- Jestem gotowy. - Do dzieła.
...z Nowego Jorku. Powitajcie...
Orny'ego Adamsa.
Witajcie, jak się macie?
Uwielbiam Kubańczyków.
Mają największą wyporność na świecie.
Uniosą się na każdej powierzchni. Nawet tej.
Krzyczeliby: „Dalej, płyńmy do Ameryki!”.
Sądzisz, że będę wielką gwiazdą?
Rzucają ci kłody pod nogi w drodze do hotelu.
Są przebiegli.
Będę wielką gwiazdą?
Tak. I wciąż będziesz nieszczęśliwy.
Nadal będziesz...
Dlaczego mnie przeklinasz?
- Sam chciałeś. - Jestem gotowy.
Jestem gotowy.
Więc jeśli to spieprzę,
to nie przejdę na kolejny poziom.
Cześć, Barry.
- Jak się pan ma? - Widziałeś show?
- Jak poszło? - Widziałeś?
Nie, dzisiaj nie.
Przykro mi...
- Szkoda. - Jego najlepszy występ.
Ja tylko...
On mnie po prostu bardzo szanuje.
Jasne, że tak.
Miałem świetny żart na roasta,
ale z szacunku do ciebie go nie powiedziałem.
- Żart? - Miałem roast show i...
Jaki to był żart?
Mogę opowiedzieć, tak dla zgrywy, ok?
Dobra.
Szło tak: „George Shapiro,
tak bardzo go szanuję, wiecie.
Reprezentuje Seinfelda, od niedawna Orny'ego Adamsa...
Kto będzie następny? Śpiewająca papuga?”.
Niezłe.
Ale...
Trochę łagodny na roast.
Powinieneś posłuchać, co on mi mówi w twarz.
Dajesz.
Chcesz moją opinię, czy mam się zamknąć?
Nie obchodzi mnie to. Oczywiście, że nie.
Taką mam opinię o tym młodym człowieku. Mówię mu to cały czas.
Chcę powiedzieć,
co powinien zrobić ze swoją karierą...
gdyby tylko potrafił, to...
i niech występ mówi za niego.
Mówiłem mu: „Steven Wright nie gada
o tym, co się wydarzy tu a tu,
jak potoczy się moje życie,
jaką rozwojową umowę podpiszę, co się stanie,
zdobyłem Montreal...”.
On po prostu wchodzi na scenę i mówi: „Dzięki”.
A potem schodzi i mówi: „Dzięki”.
A gdzie jest teraz Steven Wright?
Steven jest bardzo płodnym,
genialnym stand-upowcem naszego pokolenia.
Ale co teraz robi?
Dostał Academy Award.
Za co?
Za film.
Krótkometrażowy.
Chcę, żeby ci się powiodło.
Nie mówię ci tego, żebyś był do bani
i żeby publika się znienawidziła.
Wiem, ale myślę, że...
Zapomnij o tym, co myślisz.
Po prostu przyjmij to, co powiedziałem.
Odpręż się i przyjmij to.
„Relaks”. Mów mi jeszcze.
- Jesteś świetnym komikiem. - Wszyscy to mówimy.
Świetnie ci idzie.
Cholernie ciężko na to pracowałeś
i w końcu ci się udaje.
Więc skoro występy idą ci świetnie,
nadgoń z tym drugim aspektem i wszystko się zgra.
Muszę go obejrzeć.
Jasne, Barry.
Dziękuję.
Dzięki.
Co za kutas.
Taki z niego skur... Nawet nie wie, o czym...
Mam siedzieć i pozwolić, by tak do mnie mówił?
Nie powiedział nic złego.
Powiedział, żebyś się odprężył.
Cały czas ci to powtarzam.
Odpręż się. Ciesz się wydarzeniami...
Zacznę robić jak George,
nie słucha, tylko się uśmiecha.
Nie powiedział niczego, z czym bym się nie zgodził.
Duże miasto.
Minęło zaledwie sześć miesięcy,
a ja już chcę zrobić pełny set.
Nigdy nie myślałem, że zajdę tak daleko.
Wiecie, przez całą godzinę
będę zapewniał ludziom wieczorną rozrywkę.
Mam już termin
w Washington D.C. w klubie lmprov.
Pierwszy występ będzie w sobotę.
Mam w głowie obraz komika idealnego,
zawsze staram się być, jak on i zawsze czegoś mi brakuje.
To takie ekscytujące.
Mam dzisiaj występ wieczoru.
Mam sprawić, by ludzie się dobrze bawili.
Będę się bardziej przejmował tym, by wszystko zapamiętać,
niż tym, czy mi dobrze poszło.
Kawa...
Starbucks, usta...
uwaga mężczyzn, teren budowy...
konkurs piękności...
równik...
DNA, niewidomy...
włosy w nosie.
Cześć, John?
Tu George Shapiro.
OK, już schodzimy.
Dobra, jesteśmy w drodze.
Pa.
Cudowne uczucie.
Zrobię pewnie z 50 minut i zejdę.
Wrócę, zrobię jeszcze pięć czy dziesięć.
Zostawimy cię, żebyś pozbierał myśli.
- Dzięki. - Miło było poznać.
Mnie również.
Kupiłem parę dżinsów. Ubrałem je na randkę tej nocy.
Wiedziałem, że nie pobzykam, bo nie miałem
chloroformu ani starej szmaty.
Barry cię wprowadzi.
Ze sceny.
A ja ci przyniosę wodę.
Podejdę i... czy wolałbyś, żebym...
Może po prostu... wezmę butelkę na scenę.
- Tak chcesz? - Pewnie.
To dobrze.
Czy mogę zrobić sobie z tobą zdjęcie...
Nie teraz. Później.
- Po występie? - Tak.
OK, doceniam to. Dzięki.
Wróciłem do Nowego Jorku odkąd...
przestałem pracować w LA.
Wyprowadziłem się... może z dziesięć, 15 lat temu.
Gdy wróciłem, sporo się pozmieniało
na West Side.
Okolica stała się podobna do centrum dziecka...
dużo rodzin, dużo małych dzieci.
Za dużo małych dzieci.
Ludzie zbierają kupy po swoich psach.
Skąd się biorą te trendy?
Czy ludzie płacą ogromne, ogromniaste...
Ślepy zawsze zgarnia najlepszą kobietę...
Musisz robić, co potrafisz.
Macie się dobrze bawić.
Po to tu jesteście.
Jak głupio czuliście się w nowym tysiącleciu?
Oto Jerry Seinfeld!
Powitajcie go ciepło...
Jak to tak szybko minęło?
Nie wiem, dlaczego tak się czuję.
To takie trudne.
Po prostu czuję, że trochę się zagalopowałem
i chyba liczyłem na więcej.
Myślałem, że występ był...
Po prostu nie miałem takiej pewności, jaką chciałem.
Byłeś już wcześniej na scenie przez 53 minuty?
- Bez przerwy? - Nie. Ostatnio dwa lata temu.
To twój dzisiejszy sukces.
Kilkakrotnie się potykałeś, ale...
- To zupełnie inna gra. - Tak.
Tak ciężko jest poczuć się pewnie.
Raz jesteś, a raz nie.
Są takie prześwity,
krótkie momenty, kiedy czuję się naprawdę sobą
i czuję się swobodnie.
Ale przez resztę czasu czuję się, jakbym stał przed nimi
ubrany w garnitur ojca z za długimi rękawami i nogawkami i...
myślę sobie: „Co to za wdzianko?
Co ja tu robię?”.
Co to?
Jest pogoda w East Hampton?
Miało padać.
Myślałem, że trzeba występować cztery razy w tygodniu...
w weekendy też.
Nie potrafiłbym wrócić do tamtego życia.
Nie chcę...
Nie chcę być w trasie przez siedem miesięcy w roku...
Rozumiesz?
Mam teraz inne życie.
Duże brawa, proszę.
Dlaczego zawsze muszę przesadzać?
Wszystko będzie dobrze.
Naprawdę nieźle mi szło.
Tak.
Miałem wenę do pisania i...
To nie jest przecież powrót do punktu wyjścia.
- Prawda? To tak jak... - Nie wiem.
Kilka dni nie wychodzi, a potem jest dobrze.
Tak. I nic się nie stało.
Bułka z masłem.
Gdy zaczynałem,
siadałem do pisania kilka razy w tygodniu.
A pewnego dnia zauważyłem robotników wracających do pracy
i tak ich obserwowałem, jak się wlekli ulicą...
I to...
było dla mnie odkrycie,
bo zozumiałem:
„Ci faceci nie chcą wracać do pracy po lunchu, ale to robią”.
Bo to ich praca.
A jeśli oni mogą się wykazać takim poświęceniem dla pracy,
to i ja powinienem być w stanie to zrobić.
Pro prostu rusz dupę do roboty.
Czy jest jakiś punkt, w którym przestaniemy sobie mówić,
by czekać... na sygnał?
To jest cholerny XXI wiek.
Plemiona Hutu na afrykańskiej równinie
wiedzą o sygnale.
Nie zostawią wiadomości, póki nie usłyszą...
Czy możemy przestać prosić o pozostawienie nazwiska i numeru?
To nikomu niepotrzebne.
Dostajecie wiadomości w stylu: „Tu kobieta. Do widzenia”,
albo „Tu prawnik. Proszę o natychmiastowy kontakt”.
Nie sądzę!
Jest godzina piętnasta.
W LA jest południe.
Nigdy nie byłem tak świadomy czasu w LA.
Od Montrealu tylko o tym myślę.
„Która godzina w LA?
Kto teraz o mnie mówi? O czym rozmawiają?”.
Na próbie do odcinka pilotażowego
producent wykonawczy mówi, że z tymi włosami
jestem jak seryjny zabójca.
Będę w Letterman Show, to duży stres.
Każda sekunda numeru komediowego,
każde słowo, muszą być perfekcyjne.
George powiedział: „Jeśli go nie zaprosisz,
dzwonimy do The Tonight Show”.
I wtedy powiedzieli: „Chcemy go. Chcemy, żeby u nas zaczął”.
Pójdę tam i wykonam najlepszy set mojego życia...
Dave wychodzi do mnie i mówi: „Świetny set”, a do producenta mówi:
„Kiedy to możemy powtórzyć?”.
Czuję się cenzurowany, ale w sumie nie.
To znaczy, oni są uczciwi,
ale często zmieniają słowa w moich żartach. Na przykład
nie mówię, że od komórki robi się rak,
tylko, że od komórki boli głowa.
Te małe niuanse zmieniają rytm,
naturalny sposób mówienia.
Tu są dowcipy, które opowiem u Lettermana.
7 PAŹDZIERNIK 2000
Zmieniłem „przyszłą żonę”, „powrót tocznia”
i „telefon komórkowy”.
Wczoraj w Gotham w trakcie kawału z komórką
zamiast podniesienia krzesła,
nagle złapałem za but
i ciągnę tak do buta:
„Spójrz na mnie. Pracuję na Wall Street”.
Żadnych kompromisów.
Teraz jestem zabawny, bo przyłożyłem but do ucha.
Tego roku dostałem wszystko, co chciałem.
A jestem bardziej zestresowany i nieszczęśliwy.
Pocę się z nerwów.
To szaleństwo sprawia, że chcesz wszystko rzucić
i powiedzieć: „Wiesz, co? Poddaję się”.
Rozumiesz?
- Jak się masz? - Dawno nie gadaliśmy.
Widziałem Billa Cosby'ego...
- trzy tygodnie temu. - Naprawdę?
Najlepsze show komediowe w moim życiu.
- Naprawdę? - Byliśmy w 15 osób.
Widzieliśmy go już wcześniej.
Znaliśmy tylko jeden kawałek.
A on występował przez dwie i pół godziny.
Najlepsza rzecz, jaka...
- Czuję się jak pieprzony oszust. - On jest najlepszy.
Co to jest? Kim ja jestem? Przecież jestem dobry!
Kto mówi, że jestem dobry?
A ktokolwiek jest dobry?
Ma 63 lata i nic po nim nie poznasz.
Miał numer na otwarcie?
Nie.
Więc zrobił sobie pewnie przerwę...
Nie, nie było przerwy.
Dwie i pół godziny bez przerwy?
Dwie i pół godziny zabójczego show.
Zabójczego.
Jest jeszcze bardziej cięty i wredny.
Musisz to zobaczyć.
Dobra, spadam.
Patrzcie na tę kolejkę.
Ale śmieszne.
Cześć wszystkim.
Cześć. Kto do mnie macha?
Nie, nie potrzebuję krzyków tłumu.
Cześć.
- Wejdź. - Orny Adams.
Cześć, a ja Ally.
GARDEROBA
Będzie dobrze. Jestem gotowy.
Łuszczyca...
Łuszczyca.
Poprosili, żebym nie mówił o toczniu
w ostatniej chwili, ale spoko.
Zrobimy dobry żart. Jestem specem od żartów, więc...
Co zrobić? Wycofać się?
Nie chcę tam wyjść i...
nie być sobą.
Myślę pozytywnie - łuszczyca.
Kiedyś nauczyłem się wymawiać „łuszczyca”.
Nie kapowałem, co to jest.
Wiedziałem, że to choroba skóry,
ale nie sądziłem, że serio
się złuszcza. Chciałem
wybrać chorobę kobiecą, na przykład
rak macicy czy coś.
No ale nie mówi się już „rak”.
Zaczynam i kończę ten żart słowem „toczeń”,
więc jak to obejść?
Więc jest spoko.
To ich show. Jestem tylko gościem.
Nadal się cieszę, że tu jestem. To będzie...
spójrzcie na mnie.
Nie mogę w to uwierzyć, ale tak jest.
Wykorzystam tę szansę.
Łuszczyca. Wypijmy za łuszczycę.
Będę u Lettermana.
Od...
i dyrektor muzyczny...
Dzisiaj w programie, panie i panowie,
żebyście nie zmienili programu, wystąpi
Jay Thomas. Powiem wam coś o nim.
Jest ktoś śmieszniejszy niż on?
Nie, proszę pana.
I jeszcze jeden taki zabawny, Orny Adams.
- Komik. - Orny.
Orny zadebiutuje w „Late Show”.
Ale się czasy zmieniają.
Orny Adams...
Za kulisy, proszę.
Do dzieła.
Wchodzisz niedługo, OK?
Gotowy? Wszystko gra?
Jestem gotowy.
Panie i panowie, przed wami bardzo zabawny Orny Adams. Orny...
Jestem taki podekscytowany. Cieszę się, że tu jestem.
W zeszłym roku myślałem, że mam łuszczycę. Wy też?
Zobaczyłem reklamę w busie.
Najpewniej ktoś z pasażerów ma łuszczycę.
Rozejrzałem się i nie było nikogo innego.
„Chyba powinienem pójść do szpitala. Mam łuszczycę”.
Będę szczery. Jestem wypruty.
Wstałem od kolacji
i przeprosiłem, ale straciłem głos.
Oczy zaczęły mi łzawić. Nie wiem,
co mi jest. Pogadam z George'em.
Chcę się upewnić, że to OK.
Czy Jerry tak się czuł, gdy to zrobił?
Cierpię na lęk separacyjny?
Co to jest? Dlaczego czuję się okropnie?
Zdajesz sobie sprawę...
Zacząłem mój pierwszy występ w krajowej sieci telewizyjnej
żartem, którego nikomu nie mówiłem?
Nigdy nie opowiadałem o „łuszczycy”.
Dziś rano nawet nie wiedziałem, co to jest.
Nie chcę być doskonały i perfekcyjny,
bo to jest piękne, gdy oglądasz Jerry'ego i Roseanne,
jak wykonują jakiś numer po raz pierwszy.
Wcale nie są doskonali. Są młodzi, podekscytowani.
To najwspanialszy moment. Widać to po twarzach.
Chciałem, żeby tak właśnie było.
Oby publiczność to zrozumiała.
Chcę, by ludzie rozumieli proces,
co musimy przejść jako komicy,
jaką za to płacimy cenę.
Nie sądzę, by ludzie to rozumieli.
Mam 30 lat,
pracuję w pełnym wymiarze godzin od ośmiu lat,
ale już w szkole średniej o tym marzyłem,
kiedy chodziłem w słuchawkach, marząc o tej chwili, i to osiągnąłem.
Udało się. Wstawałem z ławki i powtarzałem
cały monolog z Carsona i Lettermana.
Pamiętam to.
Czekałem na tę chwilę.
Czekałem, a...
chyba jestem dla siebie za surowy...
ale mam nadzieję, że nikt nie jest taki surowy wobec mnie jak ja sam.
KAWIARNIA I BAR OLIVE TREE KLUB KOMEDIOWY
- Ale już tu nie chodzę. - Czemu?
Skończyłem z tym.
Teraz muszę jechać w trasę.
Będę występować przez godzinę każdego wieczora.
To ci wystarczy.
Tak się bierze w garść.
Naprawdę nie sądziłem, że byłem w takim momencie.
Nadal nie jestem tego pewien.
Ale zobaczę, czy to się trzyma kupy
i jak się z tym będę czuł... czy będzie dobrze?
Byłem wielki!
Wielkiego formatu!
Mogłem zajść praktycznie wszędzie!
IMPROVISATION KLUB KOMEDIOWY
Wszystko to szaleństwo.
Powinienem być w St. Barths. Nic nie ma sensu.
Jestem w klubie komediowym w Cleveland.
Ale to działa.
Byłem na scenie przez godzinę!
Wiecie, o jakich reklamach mówię?
Facet wsiada do auta, obraca się do żony i mówi:
„Mój lekarz poleca Zapchajdziurę”.
Spójrzcie. „Specjalne wydarzenie, warsztaty komediowe”.
Witamy w Phoenix.
Powinieneś tu być.
Wchodzę za 20 minut.
Mario Joyner!
Mam wrażenie, że dostaję teraz salwy śmiechu
według tych samych kryteriów co w 1979 roku,
gdy nikt mnie jeszcze nie znał.
Idę... a tu skuter. Skuter!
Świetny set.
Moje dwa ostatnie sety były jak dzień i noc.
- W porządku. - Dobranoc.
Cóż, w LA jest 11.30.
LOS ANGELES, KALIFORNIA
Wychodzi na scenę i daje przejebany występ.
Jak śmiesz?
Myślałem, że się powygłupiamy.
Nie martw się. To działa.
HERMOSA BEACH, KALIFORNIA
KLUB COMEDY & MAGIC
Nie chcesz być po mnie. Wolisz wcześniej, nie?
- Ile ma twój występ? - To pełen set.
Same żarty.
Na pewno się uda.
- Chcę wiedzieć, co robisz. - Czy robię nowy materiał?
To nowy materiał.
Dlaczego nie możemy robić tego, co zwykle?
Chodzi o to, żebyśmy byli razem.
Zawsze razem.
Powitajcie Jerry'ego Seinfelda.
Przysięgam na Boga... mogę tylko zrobić dziesięć minut.
Też to słyszę po raz pierwszy.
Przysięgam na Boga. To...
To najlepsza noc komediowa
ostatniego dziesięciolecia.
Pamiętasz, od czasu występu Sindbada na Karaibach.
Dobry wieczór, panie i panowie,
witajcie w klubie Rascals.
Dziś wieczór z dumą przedstawiamy wam
Jerry'ego Seinfelda!
Specjalny numer Jerry'ego...
Przylecieliśmy z Los Angeles
do West Orange w New Jersey.
Nowinki technologiczne zawsze przyjmują formę seksualną.
KLUB KOMEDIOWY RASCALS
Kaseta wideo - seks wideo.
Seks przez telefon!
Internet - strony z porno!
Kserokopiarka. Siadamy na niej bez majtek!
Powiem wam...
To jest ciężka publiczność.
Każdy komik ma swoją pieprzoną wymówkę...
To przez świece, dym...
Wynieście świeczki! Chcę kontynuować występ!
Ja nie wynajduję wymówek.
Po prostu nie byłem dobry.
Może zajrzymy do tego nieszczęsnego klubu Governor's
w Levittown.
To prawdziwa Alabama.
Long Island, kotku.
Wszystko, czego w sobie nienawidzisz
jest wprost przed twoimi oczami.
To, czego nie pokazujesz na zewnątrz, ale wiesz, że głęboko w tobie siedzi.
- Fajna, żywa publiczność. - Dobrze.
...ten kierowca limuzyny i ...
Co?
Słyszałeś, gdy się zatrzymałem w pewnym momencie, ile osób gadało?
Jak musisz być dobry, by w końcu ludzie zaczęli cię, kurwa, słuchać.
Wiesz, jaki musisz być, kurwa, sławny?
Jakie musisz opracować numery,
by ludzie zwrócili uwagę?
Zamknij się.
Przeszkadzasz.
Ale to było klasyczne!
Kla-sy-czne.
Miałeś wszystko pod kontrolą.
Taki spokojny, jakby nigdy nic.
Bo w sumie nic.
Ubaw jak... małpa rzucająca gównem.
Twoje żarty są świetne. Mocne.
Naprawdę dobre. Tak.
I takie gładkie przejście.
Gdy cię oglądałem, to zrozumiałem,
co to znaczy mieć ten szlif, którego nie mam.
Masz. Nawet nie zdajesz sobie sprawy.
Nie.
Jedyne, co zauważyłem, że robisz,
- to przerwy... dwie sekundy lub dłużej... - Jasne.
...zanim przejdziesz dalej.
Przerabiałem dziś materiał w głowie.
Tak. Wiem.
Ale publiczności się wydaje,
że to jest przemyślane. Bo są komicy,
którzy tak robią a publika myśli, że się zawiesza.
Niesamowite ile trwa czasami, by coś skojarzyć,
chociaż niektóre numery robię od pół roku,
- nawet wtedy... - Wiem. Nie da się...
Sam wiesz. To trwa wieki.
Dokładnie. Czy to nie dziwne?
Ja bym się nie mógł tak zdradzić, jak ty.
Bo zawsze z tyłu głowy...
Zawsze twój występ jest jak...
Jeśli jesteś komikiem, twój występ cię karmi...
płaci czynsz...
- Tak, ale nie na tym etapie. - Mam takie ćwiczenie.
Wychodziłem kilometry na scenie... ale kasy
z „Tonight Show” nie tykam.
Żyję z pracy komika.
- Co zrobisz z całą tą kasą? - Nie wiem.
Nie wiesz? Pomyśl o tym.
To mi daje uziemienie. Jeśli mnie jutro zwolnią, jestem komikiem.
Nawet jako kustosz w muzeum
nadal żyjesz w strachu, że któregoś dnia
zwolnią cię i skończysz jako śmieciarz.
Pamiętasz?
Wiem. On tak twierdzi. Przysięgam.
Ale to cię napędza.
Nieprawda.
To idiotyczne! Przestań już.
Pamiętam, że kiedyś miałeś jakieś spotkanie
i zagadałeś do ochroniarza,
czekając na windę, a potem mi mówisz:
„Wiesz, ten facet to był Jackie Kay...”.
Pamiętam go. Wiesz, kto to był.
To był facet, który miał dwa seriale.
Wierzysz, że tak się stanie.
Tak naprawdę w to nie wierzysz, ale to cię napędza...
Jedyne, co mnie napędza...
to gdy cię oglądam, jak opowiadasz tę świetną historię
o rodzicach i odtwarzaczu wideo, to mnie napędza.
Chciałbym mieć taką długą historię.
Lubię dawać występy bardziej, niż cokolwiek...
Powiedziałeś mi kiedyś:
„Możesz zarabiać mnóstwo kasy i nie występować,
albo możesz występować”.
Ja wolę występować.
Lubisz opowiadać ludziom fajne żarty.
Tak. To jest fajne.
Mówiliśmy, że nie ma nic lepszego.
Dlatego cały czas opowiadasz dowcipy,
nawet gdy nie masz show.
- Tak. Jak nie ćwiczysz, tracisz dryg. - Jasne.
Co to za kask, taki...
popularny obecnie wśród motocyklistów?
Ten z lekko powiniętym daszkiem z tyłu.
Tak.
O co tu chodzi, do diabła?
Znacie ten kask.
Nie jest zupełnie nazistowski, ale trochę podobny.
Co to za szał zakupowy?
Możecie mi wyjaśnić, jak to możliwe?
Wchodzisz do motocyklowego,
a tam: „Czym mogę służyć?”.
„Chciałbym kask motocyklowy”.
„Tu są wystawione te zwykłe”.
„Nie. To nie dla mnie”.
„Pozwolę sobie w takim razie spytać...
Co pan sądzi o nazistach?”.
„Prawdę mówiąc nie podobało mi się
całe to... ludobójstwo, nienawiść, rasizm i morderstwa”.
„A kaski?”.
„Nie były takie złe.
Kaski były wporzo.
Hitler nie, ale nie mam problemu
ze sprzętem jako takim.
Tak, kupuję ten model”.
Mam sobie zrobić kolonoskopię.
Gdy się ma te 40 lat, to podobno...
wiem to od lekarzy, że...
koniecznie należy dać sobie wepchnąć kamerę do tyłka.
Do tej pory się opierałem...
bo uważam, że media za ostro wdzierają się w moje życie.
Chyba powinienem w końcu wyznaczyć granicę...
i duporazzim powiedzieć „nie”.
Dziękuję wam bardzo.
Niesamowite. Jerry...
Udało ci się.
- Jest dobrze, tak? - Fantastycznie.
- Czy to nie jest niesamowite? - Śmiechy-chichy.
- Tak. - Rewelacyjne.
- Naprawdę dobre. - Jestem wniebowzięty.
Myślałem, żeby wystąpić w Letterman spot,
zrobić stand-up w trakcie jego show.
Zawsze chciałem, wiesz... nie być sztampowy...
Ktoś coś robi, pokazuje się w telewizji...
„Oto jestem i oto, co robię.
Właśnie tym się zajmuję”.
To mogło być całkiem ciekawe,
bo to właśnie komicy... tak właśnie robiliśmy.
Pamiętasz, gdy Johnny cię nie zaprosił?
- Oj, tak. - Byłeś zdenerwowany?
Ja tak, gdy to mi się zdarzyło po raz trzeci czy czwarty,
a Johnny nadal nie...
O ile pamiętam, to szybko cię zaprosił.
Nie. Dopiero za siódmym razem się udało.
- Naprawdę? - Pamiętam takie rzeczy.
Tak czy inaczej, to szybciej niż mnie.
- Serio? - Tak. Zdecydowanie.
To by mnie bardzo ucieszyło, ale nie sądzę, że to prawda.
Tak. Święta prawda.
Nigdy tak bardzo nie pragnąłem uznania żadnego mężczyzny,
ale pojawił się Johnny.
MUZEUM TELEWIZJI I RADIA
Tak, to inne show...
STACJA CBS
...ale ta sama scena.
SHOW EDA SULLIVANA
Niesamowite. Wyjdę na tę samą scenę
i będę robił to samo.
Wspominałem cię zeszłej nocy.
Chris Rock tu wczoraj był, gadał z kolegą.
A ja do nich: „Ostatni megaśmieszny gość
to był tylko Seinfeld”.
- Jak tam? - Dobrze.
- To dobrze. - Miło mi.
W porządku.
Jak się masz?
Cześć.
Czekam na to z utęsknieniem.
Czuję się, jakbym wrócił do roku... 1982.
Fajny set, nowy frak, wiesz jak.
- Witaj ponownie. - Dzięki.
SCENA WSTĘP WZBRONIONY
- Tak się cieszymy. - Ja też.
Będziesz stał tutaj.
Nowe baterie?
Tak.
Co wybierzesz Gdy chcesz coś na ząb
Masz chętkę na słodkie Ma być dużo w środku
A masz tylko dychę?
Popcorn w cukrze
...za minutę. Orkiestra CBS... na cztery.
Z orzeszkami i niespodzianką
To wszystko w opakowaniu Cracker Jack
Panie i panowie,
wracamy po przerwie z Jerrym Seinfeldem.
- Gdzie mamy być? - Jak wam wygodnie.
Pewnie tutaj też mnie obejrzysz.
Słodkie.
- Powodzenia, tatusiu! - Życz mi powodzenia.
Pa, tato!
Nasz pierwszy gość już się lepiej czuje,
chociaż odwołano mu występ w telewizji.
Panie i panowie, przed wami... Jerry Seinfeld.
TRANSMISJA NA ŻYWO
Powodzenia.
Dzięki.
Dziękuję bardzo.
Dziękuję. Doceniam to.
Doceniam wasze słowa.
Naprawdę. Ale chciałbym spytać...
Co ja takiego niby robię?
Wszyscy powtarzają: „Nie masz już swojego show.
To co porabiasz?”.
Powiem wam.
Nic.
Wiem, co sobie myślicie. „To brzmi nieźle”.
Myślicie: „Też bym tak mógł”.
Ale wam powiem... nicnierobienie wcale nie jest takie proste.
Trzeba uważać,
bo nicnierobienie
czasem łatwo prowadzi do zrobienia czegoś...
a to może kolidować z tym niczym...
a wtedy będzie trzeba wszystko rzucić.
Dziękuję.
Bardzo śmieszne.
- Wspaniałe. - Dzięki.
- Dobra robota. - Dzięki.
Nie ma za co.
Było jak pierwszy raz w Tonight Show.
Naprawdę? To musiało być całkiem nieźle.
W sensie, że zszedłem ze sceny i nie wiem, co się stało.
Serio?
Byłem normalny i na luzie?
- Tak. - Tak.
Ależ życie jest dziwne. Zatoczyłeś pełne koło.
Jak to jest, że cały czas opracowujemy sposoby,
by na pizzy było jeszcze więcej sera?
Ser jest już praktycznie wszędzie, ale ostatnio ktoś wpadł na taki pomysł:
„Wypełnimy brzegi ciasta serem,
by serowy wianuszek
otaczał to serowe jeziorko pośrodku!”.
Pizza Hut ma teraz nowość.
Mogą ci zapiec głowę w bloku sera...
a twoim zadaniem jest wygryzienie się do wyjścia
i odzyskanie pięciu zmysłów.
Robiłem rzeczy, których normalnie bym nie zrobił...
wszystkie te małe słówka...
Po prostu całkowicie skupiłem się na małych błędach, które popełniłem.
A po występie miałem 30 telefonów,
a to chyba najwięcej w całym moim życiu.
Po HBO special,
a to było dla mnie sto razy trudniejsze,
miałem trzy telefony.
Nie wiem. Chyba taki już jestem.
Ja po prostu... Nic nie jest wystarczająco dobre.
Dzisiaj jestem tym bardzo podekscytowany.
GOŚCIE I DOSTAWCY
- Proszę jechać dalej prosto. - Dziękuję.
Siedziałem sobie w pokoju...
Ile ja wtedy miałem lat... może z dziesięć...
słuchałem jego płyt, zrywałem boki ze śmiechu
i nie potrafiłem uwierzyć, co on wyrabiał...
bo nigdy nie słyszałem kogoś bardziej zabawnego.
Przywitaj się. To Gladys Rodgers.
- Przywitaj się. - Cześć. Gladys?
OK. Wystarczy.
W porządku.
Nadal mam te wszystkie płyty.
To po prostu...
Trudno uwierzyć, że dożyłem momentu,
by tę osobę spotkać.
Zwykle masz dwa występy?
- Tak. - Naprawdę?
Tak, z powodu teatru.
- Chodzi ci o mały rozmiar? - Wolałbym...
Sam nie wiem, o co chodzi.
Tu jest 26, 27 osób w rzędzie.
Wolę mieć dwa tutaj niż jeden na sali z ośmioosobowymi rzędami,
- Wiesz, o czym mówię? - Tak.
To jest odpowiedni rozmiar.
Wiesz, mam przestrzeń...
mogę stanąć, mogę iść tam, mogę się cofnąć,
mogę przejść na drugą stronę.
To jest dla ciebie OK? O 14 i o 20?
- Pewnie. - Naprawdę?
Tak.
Kocham to.
Tak?
Po prostu... to uwielbiam.
Dwa występy dziennie to spory wysiłek fizyczny.
To spory wysiłek fizyczny.
Dwie godziny i dwadzieścia minut. Jezu Chryste.
Czy to nie jest zabawne...
że połączyłeś...
komedię i siebie i...
masz teraz taki dorobek twórczy...
Możesz wejść do dowolnego baru,
nawet w wieku 70 lat,
i możesz stanąć obok Billa Russella...
Muhammada Alego...
Williego Maysa, Joego Louisa...
a gdy zaczną mówić:
„Ale dałem czadu”,
ty powiesz: „Wiecie, ja to dopiero dałem czadu z...”.
Wiesz, co mam na myśli?
Myślę, że to jeden z najlepszych momentów
występowania przed ludźmi,
gdy potrafisz powiedzieć:
„Wiesz, wziąłem co miałem...
i trafiłem w dziesiatkę”.
A ty tego dokonałeś.
Jednym z największych doznań w mojej karierze
było poznanie ciebie.
Dziękuję.
Dokonałem już czegoś, a on mi o tym przypomniał,
a teraz... Po prostu chcę robić to, co kocham,
i osiągnąć to, co on, rozumiesz?
Chcę głębiej to zbadać
i może znajdę... cały czas tak myślę...
że może znajdę tam coś innego.
Warto spróbować. Warto to zgłębić.
Po prostu czuję, że gdzieś z tym mogę zajść.
Nie wiem gdzie.
CZWARTEK, 29 MARCA GODZINA 19
Jakim cudem można rozśmieszyć tych wszystkich ludzi?
- No dalej. - Cholera, nienawidzę presji.
Proszę cię. Tylu ludzi.
POCZEKALNIA DLA ARTYSTÓW
Dobre oświetlenie.
Wystarczy, że wypoleruję mikrofon, nie?
Tylko tyle...
i wracam do show biznesu.
Dobra. Do dzieła.
Dziękuję.
UŻYTKOWANIE PRZEZ PONAD 135 OSÓB JEST NIEBEZPIECZNE i NIELEGALNE
SCENA-PRZÓD-BOK
TYLKO DLA KIEROWNIKÓW
PO SCHODACH
WYJŚCIE
KLUB KOMEDIOWY DOBRE JEDZENIE - ŚWIETNI KOMICY
WSTĘP WOLNY
KARTA DRINKÓW
TOALETY
ALARM POŻAROWY
GODZINY WYSTĘPÓW
Zabawny facet.
Opowiedział najśmieszniejszy dowcip świata.
Jak można ufać ławie przysięłych?
Ława to 12 osób zbyt głupich, by się od tego wymigać.
Colin.
To naprawdę stary dowcip.
Teraz jest stary, ale może to on go napisał.
Nie.
- Ile ma lat? - Jest po pięćdziesiątce.
Napisy: Maria Tymczyńska